วิจินาติ มุเขน โส กลี กลินา เตน สุขํ น วินทติ
วิจินาติมุเขนโสกะลีกะลินาเตนะสุขังนะวินะทะติ
ผู้นั้นย่อมเก็บโทษด้วยปาก เขาไม่ได้สุขเพราะโทษนั้น
โย นินฺทิยํ ปสํสติ ตํ วา นินฺทติ โย ปสํสิโย
โยนินทิยังปะสังสะติตังวานินทะติโยปะสังสิโย
ผู้ใดสรรเสริญคนควรติ หรือติคนที่ควรสรรเสริญ
นาติเวลํ ปภาเสยฺย นตุณหี สพฺพทา สิยา อวิกิณฺ มิตํ วาจํ ปตฺเตกาเล อุทีริเย
นาติเวลังปะภาเสยยะนะตุนะหีสับพะทาสิยาอะวิกินมิตังวาจังปัดเตกาเลอุทีริเย
ไม่ควรูดจนเกินกาล ไม่ควรนิ่งเสมอไป เมื่อถึงเวลาก็ควรพูดพอประมาณ ไม่ฟั่นเฝือ
ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย
ตะเมวะวาจังภาเสยยายัดตานังนะตาปะเย
ควรกล่าวแต่วาจาที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน
สํโวหาเรน โสเจยฺยํ เวทิตพฺพํ
สังโวหาเรนะโสเจยยังเวทิตับพัง
ความสะอาดพึงรู้ได้ด้วยถ้อยคำ
ทุฏฺฐสฺส ผรุสา วาจา
ทุดทะสะผะรุสาวาจา
คนโกรธมีวาจาหยาบ
มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ
มุดวาตับปะติปาปิกัง
คนเปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน
หทยสฺส สทิสี วาจา
หะทะยัดสะสะทิสีวาจา
วาจาเช่นเดียวกับใจ
โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ
โมกะโขกันละยานิยาสาธุ
เปล่งวาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จ