โย ภาตรํ เปตฺติกํ สาปเตยฺย อวญฺจยี ทุกฺกฏกมฺมการี

โยภาตะรังเปตติกังสาปะเตยยะอะวัญจะยีทุกกะฏะกัมมะการี

ผู้นั้นมีจิตชั่วร้าย ย่อมไม่มีความเจริญ แม้เทวดาก็ไม่บูชาเขา

ปทุฏฺฐจิตฺตสฺส น ผาติ โหต น จาปิ นํ เทวตา ปูชยนฺติ

ปะทุดฐะจิตตะสะนะผาติโหตะนะจาปินังเทวะตาปูชะยันติ

ผู้ใดทำกรรมชั่ว ล่อลวงเอาทรัพย์สมบัติพี่น้องพ่อแม่

จิตฺตสฺส เอกธมฺมสฺส สพฺเพว วสมนฺวคู

จิตตะสะเอกะทัมมะสะสับเพวะสะมันวะคู

สัตว์ทั้งปวงไปสู่อำนาจแห่งจิตอย่างเดียว

จิตฺเตน นียติ โลโก จิตฺเตน ปริกสฺสต

จิตเตนะนียะติโลโกจิตเตนะปะริสะตะ

โลกถูกจิตนำไป ถูกจิตชักไป

เอวํ นินฺทาปสํสาสุ น สมิญฺชนฺติ ปณฺฑิตา

เอวังนินทาปะสังสาสุนะสะมิดชันติปันทิตา

บัณฑิตย่อมไม่หวั่นไหวในนินทาและสรรเสริญฉันนั้น

เสโล ยถา เอกฆโน วาเตน น สมีรติ

เสโลยะถาเอกะฆะโนวาเตนะนะสะมีระติ

ภูเขาหินแท่งทึบ ไม่สั่นสะเทือนเพราะลมฉันใด

เอวํ อภาวิตํ จิตฺตํ ราโค สมติวิชฺฌติ

เอวังอะภาวิตังจิตตังราโคสะมะติวิชัฌติ

ราคะย่อมรั่วรดจิตที่ไม่ได้อบรมฉันนั้น

ยถา อคารํ ทุจฺฉนฺนํ วุฏฐี สมติวิชฺฌต

ยะถาอะคารังทุจะฉะนะนังวุดฐีสะมะติวิชัฌตะ

ฝนย่อมรั่วรดเรือนที่มุงไม่ดีฉันใด

สมฺมาปณิหิตํ จิตฺตํ เสยฺยโส นํ ตโต กเร

สัมมาปะนิหิตังจิตตังเสยยะโสนังตะโตกะเร

ส่วนจิตที่ตั้งไว้ดีแล้ว พึงทำเขาให้ดีกว่านั้น

น ตํ มาตา ปิตา กยิรา อญฺเญ วาปิจ ญาตกา

นะตังมาตาปิตากะยิราอัดเยวาปิจะยาตะกา

มารดาบิดาหรือญาติเหล่าอื่น ไม่พึงทำเหตุนั้นให้ได้

กาโยปิ อิญฺชิโต โหติ จิตฺตมฺปิ โหติ อิญฺชิตํ

กาโยปิอิญชิโตโหติจิตตะมะปิโหติอิญชิตัง

อันผู้ใดไม่อบรมให้บริบูรณ์ ทั้งกายทั้งจิตของผู้นั้นก็หวั่นไหว

อานาปานสฺสติ ยสฺส อปริปุณฺณา อภาวิตา

อานาปานะสะติยะสะอะปะริปุดนาอะภาวิตา

สติกำหนดลมหายใจเข้าออก

มิจฺ ฉา ปณิหิตํ จิตตํ ปาปิโย นํ ตโต กเร

มิจฉาปะนิหิตังจิตตังปาปิโยนังตะโตกะเร

ส่วนจิตตั้งไว้ผิด พึงทำให้เขาเสียหายยิ่งกว่านั้น

ทิโส ทิสํ ยนฺตํ กยิรา เวริ วา ปน เวรินํ

ทิโสทิสังยันติกะยิราเวริวาปะนะเวรินัง

โจรกับโจรหรือไพรีกับไพรี พึงทำความพินาศให้แก่กัน

ปริปฺวลปสาทสฺสุ ปญฺญา น ปริปูรติ

ปะริบวะละปะสาปัญญานะปะริปูระติ

มีความเลื่อมใสเลื่อนลอย ปัญญาย่อมไม่บริบูรณ์

อนวัฏฺจิต จิตฺตสฺส สทฺธมฺมํ อวิชานโต

อะนะวัดจิตจิตตะสะสัดทัมมังอะวิชานะโต

เมื่อจิตไม่มั่นคง ไม่รู้พระสัทธรรม

ยโต ยโต จ ปาปกํ ตโต ตโต มโน นิวารเย

ยะโตยะโตจะปาปะกังตะโตตะโตมะโนนิวาระเย

ก็บาปเกิดจากอารมณ์ใด ๆ พึงห้ามใจจากอารมณ์นั้น ๆ

เตลปตฺตํ ยถา ปริหเรยฺย เอวํ สจิตฺตมนุรกฺเข

เตละปัดตังยะถาปะริหะเรยยะเอวังสะจิตะมะนุรักเข

พึงรักษาจิตของตน เหมือนคนประคองบาตรที่เต็มด้วยน้ำมัน

วิหญฺญตี จิตฺตวสานุวตฺตี

วิหัดญะตีจิตตะวะสานุวัดตี

ผู้ประพฤติตามอำนาจจิตย่อมลำบาก

จิตฺตํ คุตฺตํ สุขาวหํ

จิตตังคุดตังสุขาวะหัง

จิตที่คุ้มครองแล้วนำสุขมาให้

จิตฺตํ ทนฺตํ สุขาวหํ

จิตตังทันติสุขาวะหัง

จิตที่ฝึกแล้วนำสุขมาให้