สยํ กตานิ ปุญฺญานิ ตํ มิตฺตํ สมฺปรายิกํ

สะยังกะตานิปุญยานิตังมิดตังสัมปะรายิกัง

สหายเป็นมิตรของคนผู้มีความต้องการเกิดขึ้นบ่อย ๆ

สหาโย อตฺถชาตสฺส โหติ มิตฺตํ ปุนปฺปุนํ

สะหาโยอัดถะชาตะสะโหติมิดตังปุนะปะนัง

ผู้มีปัญญาสั่งสมบูญแม้ทีละน้อยๆ ย่อมเต็มได้ด้วยบุญ ฉันนั้น

อาปูรติ ธีโร บุญฺญสฺส โถกํ โถกํปิ อาจินํ

อาปูระติทีโรบุญยะสะโถกังโถกังปิอาจินัง

แม้หม้อน้ำย่อมเต็มได้ด้วยหยาดน้ำที่ตกลงมาฉันใด

อุทพินฺทุนิปาเตน อุทกุมฺโภปิ ปูรติ

อุทะพินทุนิปาเตนะอุทะกุมโภปิปูระติ

ไม่ควรดูหมิ่นต่อบุญว่ามีประมาณน้อยจักไม่มีมาถึง

มาวมญฺเญถ ปุญฺญสฺส น มตฺตํ อาคมิสฺสติ

มาวะมัญเยถะปุญยะสะนะมัดตังอาคะมิสะติ

ควรทำความพอใจในบุญนั้น การสั่งสมบุญนำความสุขมาให้

ตมฺหิ ฉนฺทํ กยิราถ สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย

ตัมหิฉันทังกะยิราถะสุโขปุญยะสะอุจะโย

ถ้าบุรุษจะพึ่งทำบุญ ควรทำบุญนั้นบ่อย ๆ

ปญฺญญฺ ปริโส กยิรา กยิราถนํ ปุนปฺปุนํ

ปัญญายะปะริโสกะยิรากะยิราถะนังปะปุนัง

เขาย่อมยินดีว่าเราทำบุญไว้แล้ว ไปสู่สุคติย่อมยินดียิ่งขึ้น

ปุญฺญํ เม กตนุติ นนฺทติ ภิยฺโย นนฺทุติ สุคตึ คโต

ปุญยังเมกะตะนุติภิยะโยนะทุติสุคะติคะโต

ตายแล้วย่อมยินดีชื่อว่ายินดีในโลกทั้งสอง

อิธ นนฺทติ เปจฺจ นนฺทติ กตปุญโญฺ อุภยตฺถ นนฺทติ

อิทะนะทะติเปจะนะทะติกะตะปุญโยอุพะยัดถะนะทะติ

ผู้ทำบุญแล้วย่อมยินดีในโลกนี้

ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินํ

ปุญยานิปะระโลกะสะมึปะติดฐาโหนติปานินัง

บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ในโลกหน้า

สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย

สุโขปุญยะสุสะอุจจะโย

ความสั่งสมบุญ นำสุขมาให้

ปญฺญํ สุขํ ชีวิตสงฺขยมฺหิ

ปันยังสุขังชีวิตะสังขะยมหิ

บุญนำสุขมาให้ในเวลาสิ้นชีวิต

ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหรํ

ปุญยังโจเรหิทูหะรัง

บุญอันโจรนำไปไม่ได้