เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานิ

เอตังถะยังมะระเนเปกขะมาโนปุญยานิกะยิราถะสุขาวะหานิ

ผู้เล็งเห็นภัยในมรณะนั้น พึงทำบุญอันนำความสุขมาให้

อจฺเจนติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย วโยคุณา อนุปุพฺพํ ชหนฺติ

อัดเจนติกาลาตะระยันติรัดติโยวะโยคุนาอะนุปุบพังชะหันติ

กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยย่อมละลำดับไป

เอวํ ชราย มรเณน วุยฺ หนฺเต สพฺพปาณิโน

เอวังชะรายะมะระเนนะวุยะหันเตสับพะปานิโน

สัตว์มีชีวิตทั้งปวง ย่อมถูกความแก่และความตายพัดไปฉันนั้น

ยถา วาริวโห ปูโร วเห รุกฺเข ปกูลเช

ยะถาวาริวะโหปูโรวะเหรุกเขปะกูละเช

ห้วงน้ำที่เต็มฝั่ง พึงพัดต้นไม้ซึ่งเกิดที่ตลิ่งไปฉันใด

เอวํ ชรา จ มจฺจุ จ อายุ ปาเชนฺติ ปาณินํ

เอวังชะราจะมัดจุจะอายุปาเชนติปานินัง

ความแก่และความตาย ย่อมต้อนอายุของสัตว์มีชีวิตไปฉันนั้น

ยถา ทณฺเฑน โคปาลา คาโว ปาเชติ โคจรํ

ยะถาทันเทนะโคปาลาคาโวปาเชติโคจะรัง

ผู้เลี้ยงโคย่อมต้อนฝูงโค ไปสู่ที่หากินด้วยพลองฉันใด

สพฺเพ มจฺจุวสํ ยนฺติ สพฺเพ มจฺจุปรายนา

สับเพมัดจุวะสังยันติสับเพมัดจุปะรายะนา

ล้วนไปสู่อำนาจแห่งความตาย ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า

ทหรา จ มหนฺตา จ เย พาลา เย จ ปณฺฑิตา

ทะหะราจะมะหันตาจะเยพาลาเยจะปันทิตา

ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งเขลา ทั้งฉลาด

อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุ ปรายนา

อัดฒาเจวะทะพิททาสับเพมัดจุปะรายะนา

ทั้งคนมีคนจน ล้วนมีแต่ความตายเป็นเบื้องหน้า

น มิยฺยมานํ ธนมนฺเวติ กิญฺจิ

นะมิยะมานังทะนะมันเวติกิดจิ

ทรัพย์สักนิดก็ติดตามคนตายไปไม่ได้

สพฺพํ เภทปริยนฺติ เอวํ มจฺจาน ชีวิตํ

สับพังเภทะปะริยันติเอวังมัดจานะชีวิตัง

ชีวิตของสัตว์เหมือนภาชนะดิน ซึ่งล้วนมีความสลายเป็นที่สุด