พระอาจารย์ปราโมทย์ ปราโมชโช

ก่อนที่จะลงมือปฏิบัติธรรม เราต้องรู้เสียก่อนว่าเราจะทำอะไร จะทำเพื่ออะไร จะทำอย่างไร และระหว่างทำก็ต้องไม่หลงไม่เผลอไปทำอย่างอื่นโดยไม่รู้เท่าทัน ความรู้ ๔ อย่างนี้เรียกว่าสัมปชัญญะ ซึ่งเป็นปัญญาขั้นพื้นฐานที่คอยกำกับการปฏิบัติไม่ให้ออกนอกลู่นอกทาง..

พระพุทธพจน์ที่ทรงบัญญัติห้ามหรือทรงอนุญาต ซึ่งเป็นพระดำรัสนั้นมีความหมายชัดเจน ทั้งโดยพยัญชนะและโดยอรรถ ซึ่งจะเห็นได้ในหลายกรณี โดยจะกินความหมายได้ครบถ้วน กว้างขวาง และยืดหยุ่นกว่าในเหตุต้นบัญญัติทั้งยังสอดรับตรงกันในทุกแห่ง จึงควรที่จะพิจารณาพระดำรัสที่ตรัสไว้โดยตรงเป็นหลัก โดยคำนึงถึงพุทธประสงค์และพุทธจริยาประกอบด้วย

อาจารย์สุรวัฒน์ เสรีวัฒนา

จิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้ง เป็นมรรค.. มรดกธรรมจากอริยสัจแห่งจิต หลวงปู่ดูลย์ อตุโล ยังคงไพเราะและกังวานอยู่ในใจเสมอมา แต่คงยากยิ่งนักที่จิตอันโง่เขลานี้จะเข้าใจได้ว่า จิตเห็นจิต เป็นเช่นไร หากมิได้ผ่านการสั่งสอนบ่มเพราะการ "ดูจิต" ด้วยความเมตตาอย่างล้นเหลือ ด้วยคำแล้วคำเล่าจาก หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ด้วยคำแล้วคำเล่าที่หลวงพ่อเมตตาชี้ให้เห็นว่า "เผลอไปแล้วนะ" "เพ่งไปแล้วน่ะ" "ให้รู้สิ่งที่ปรากฏด้วยจิตที่เป็นกลาง"

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

ธรรมดาผู้เป็นปุถุชน ความปรารถนาต้องการย่อมบังเกิดขึ้นได้เสมอ วิธีปฏิบัติที่ถูกต้องก็คือเมื่อมีความปรารถนาต้องการเกิดขึ้นเมื่อใด ให้มีสติพิจารณาใจตนเองอย่างผู้มีปัญญา อย่าคิดเอาเองโดยขาดการใช้สติและพิจารณา เมื่อขาดสติพิจารณา ใจจะเร่าร้อน ไม่สงบเย็น ด้วยอำนาจของความต้องการ