ปกิณกธรรม

ของจริง คือ ความแก่ ความเจ็บ ความตาย

ทุกคนต้องทำงานในชีวิตประจำวันให้มีความสุข หายใจเข้าหายใจออกให้มีความสุข เสียสละ จะเอาแต่สอนนั่งสมาธิไม่ได้ เพราะเขาต้องทำมาหากิน

ทุกคนต้องมีสติ สัมปชัญญะ หายใจเข้า หายใจออกให้มีความสุข บำเพ็ญอุเบกขาบารมี นี่เราทุกคนเอาแต่วัตถุ เอาแต่ตามใจกิเลส บำเพ็ญโทสะบารมี โมหะบารมี โลภะบารมี ตามความโลภ ความโกรธ ความหลงกัน ไม่เอาออร่า ศักยภาพความเป็นมนุษย์ออกมาใช้กัน เอาแต่บำเพ็ญ โทสะบารมี โมหะบารมี เราทุกคนต้องลากออร่า ศักยภาพของเราออกมาใช้ มาทำความดีให้มากที่สุด…

คนที่เป็นผู้ให้ มีเมตตาน่ะมีความสุข
เราทำความดี เรามีความสุข

โยม : ทำไมโยมเป็นพระอรหันต์ไม่ได้

หลวงพ่อ : พระอรหันต์เขาจะไปอยู่บ้านทำไม เขาใจกว้าง (ลพ. ทำท่าเปิดแขน) ใจเขาเป็นธรรม เขารักทุกคน ทั้งคน สัตว์ เท่ากันหมด ไม่แบ่งแยก เขาเห็นทุกศาสนาเหมือนกันหมด เห็นอะไรก็เป็นส่วนรวม เมตตาหมด ใจพระอรหันต์เขากว้าง ใจคนทั่วไปแคบนิดเดียว (ลพ. ทำนิ้ว) อย่างที่เห็นนี่ (คนที่นั่งอยู่) เขาก็ยังห่วงแม่กันทุกคน อย่างหลวงพ่อนี่ไม่มีหลาน หลวงพ่อเห็นทุกคนเหมือนกันหมด

โยม : แล้วแม่ชีเป็นพระอรหันต์ได้มั๊ย

หลวงพ่อ : ได้… ถ้าเขาพัฒนาจิตใจ ทุกคนพัฒนาจิตใจได้

คนเราน่ะชอบแต่งผม แต่งหน้าแต่งตา แต่งทั้งตัวน่ะ เห็นเป็นผู้หญิงผู้ชาย พระเขาถึงสอนให้ลอกเอาหนังออก… คนเรา มันจะสวยหล่อก็ได้ไม่กี่ปี …แต่งผมแต่งหน้าแต่งตา มันของไม่จริง…ของจริงคือความแก่ ความเจ็บ ความตาย

หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม

วันพุธที่ ๗ มีนาคม ๒๕๖๑

แสดงความคิดเห็น

แสดงความเห็น